Nar

Akdeniz ikliminin yoğun kırmızısı, bolluk, bereket ve refahın sembolü…

Üç büyük kitapta adı geçen, pek çok kültürde kutsal kabul edilen, binbir marifetli, yakut taneli cennetin meyvesi… Baharda açan nar çiçekleri önce olgunlaşır, sonbaharda meyveye durur. Her meyvede ortalama 1000 tane bulunur. Bu yakut taneler tülden odalarda oturur. Bir iken bin olan nar, sofrada baş köşeye kurulur.

Ülkemizde daha çok Ege ve Akdeniz bölgelerinde yetiştirilen nar ağacının ömrü 30 ila 50 yıl arasında olup, kökleri ortalama 100 yıl yaşar.
Adı narenciye bahçeleriyle özdeşleşen Antalya ve İçel'de bol miktarda üretilir ve bu bölgede sadece nar toplayIcılığı ile geçinen pek çok insan vardr.

Çeşitleri:
Narın; "boncuk", "devedişi", "gök milesi", "kara", "karaköprü", "katırbaşı", "kızıl", "kuş", "nizip", "hicaz", "tırbey" gibi çeşitleri bulunur.

Özellikle Ortadoğu'da bolca tüketilen nar, eski uygarlıklar tarafından da binlerce yıl öncesinden tanınıp seviliyormuş. Kartacalılar bu meyveyi mevsiminden 1-2 ay sonra da tüketebilmek için narı kille kaplayıp, iple bağlayarak asıyorlarmış. Bu şekilde kuruyan nar kabuğu, tanelerin bozulmasını engelliyormuş. Eski Mısır'da ise ölümden sonraki hayatta meyveyi tatma arzusu, piramitlere nar koymaya kadar gitmiş. Örneğin Firavun Tutankamon'un piramidinden çıkarılanlar arasında küçük bir sepet nar bulunuyormuş. Mitoloji de almış yakut taneli meyveden nasibini; Tanrı Zeus, karısı Hera'ya altın elma olarak sunmuş narı.
Bizim kültürümüzde; yazmalarda, özellikle İznik çinilerinde nar motifleri bolca yer alır. Mani, türkü, bilmecelerde hayat bulan bu meyve, gündelik konuşma dilinde, "nar gibi kızarmak" deyiminde olduğu gibi bazı benzetmelerde kullanılır. Bir de yeni yılda evin eşiğine nar atma geleneği vardır. İnanışa göre taneler ne kadar çok saçılırsa, hane o yıl bolluk ve bereket içinde yaflar. Yeni evlenen çiftlerin başları üzerinde nar kırma geleneği ise Anadolu'nun bazı bölgelerinde hala geçerliliğini korumaktadır.